Ontslagwet onredelijk?

Bron: AD 09-10-04

 

'Eén jaarsalaris bij ontslag leidt tot rechtsongelijkheid'

 

Ontslagwet onredelijk!

Door Margit Warmink

 

Van mensen die na 1 april 2005 worden ontslagen, zal de ontslagvergoeding van meer dan één jaarsalaris in mindering worden gebracht op de ww-uitkering.

 

 

Tenminste, als regering z'n zin krijgt. Dat leidt tot rechtsongelijkheid, meent arbeidsrechtadvocaat Maarten van Gelderen.

 

Aanvankelijk was het plan om de ontslagvergoeding helemaal te verrekenen met de ww-uitkering van de ontslagen werknemer. Maar CDA, VVD en D66 kwamen eind september met het tegenvoorstel om de ontslagvergoeding deels te verrekenen: alleen mensen die meer krijgen dan een jaarsalaris, zien alles boven dat jaarsalaris verdampen. Tot één jaarsalaris aan vergoeding mag de ontslagene dan nog zelf houden.

 

,,Een compromis dat tot vreemde situatie kan leiden'', meent Maarten van Gelderen, van de Landelijke Ontslaglijn. ,,Vooral oudere werknemers, die vaak een langer dienstverband hebben, worden hiervan de dupe. De hoogte van de ontslagvergoeding wordt door de rechter vastgesteld aan de hand van de kantonrechtersformule. Deze formule bepaalt dat de werknemer één maandsalaris ontvangt voor elk jaar dat hij bij de betreffende werkgever heeft gewerkt. Volgens de regering zal een werknemer die 20 jaar in dienst is geweest, in de toekomst even veel overhouden van zijn ontslagvergoeding als zijn collega die 12 jaar voor dezelfde baas heeft gewerkt.''

 

Schrijnender wordt het volgens Van Gelderen wanneer de werknemer helemaal buiten zijn schuld om op straat komt te staan. In zo'n geval kan de rechter de ontslagvergoeding verhogen met behulp van de zogenoemde correctiefactor. In plaats van één maandsalaris per dienstjaar ontvangt de werknemer bijvoorbeeld anderhalf maandsalaris per dienstjaar.

 

,,Wanneer straks een werknemer recht zou hebben op een ontslagvergoeding van anderhalve maandsalaris maal 12 dienstjaren, dan vloeit het bedrag dat boven de maximale ontslagvergoeding uitkomt in feite de staatskas in. Dat is extra zuur voor iemand die altijd hard heeft gewerkt. Bovendien heeft de rechter uitgesproken dat het ontslag onrechtmatig is, en dat de werknemer recht heeft op een genoegdoening in de vorm van een hogere schadevergoeding. Het is dan natuurlijk niet de bedoeling dat vervolgens de staat hiervan profiteert in plaats van de gedupeerde werknemer.''

 

Volgens ontslagrechtspecialist Van Gelderen is de werkloosheidswet bovendien niets meer dan een door de overheid gereglementeerde verzekering. Werkgevers en werknemers betalen premie voor het geval een werknemer werkloos wordt. ,,Het past dan niet om in een dergelijke regeling de uitkering te gaan verrekenen, tenzij de overheid de premies verlaagt, maar daar ga ik niet vanuit.''

 

Het ontslag niet aanvechten en meteen genoegen nemen met een jaarsalaris - waarmee de werknemer en passant het Nederlandse rechtssysteem ontlast - is ook geen optie.

 

Van Gelderen legt uit: ,,Om recht te hebben op een ww-uitkering, moét je je ontslag aanvechten. Bovendien zullen werknemers nu helemaal een goede reden hebben om hun ontslag tot op de bodem aan te vechten: ze zijn hun baan kwijt en worden extra benadeeld door de nieuwe wetgeving, vooropgesteld dat deze er komt. Wanneer ontslagzaken niet meer snel worden geschikt zoals nu, maar langdurig voortslepen, zullen de Nederlandse rechtbanken het nog drukker krijgen. De vraag is of de Staat daarmee uiteindelijk niet veel duurder uit is.''